Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Καλό μας φθινόπωρο

 *ακολουθεί κείμενο φιλοσοφικών στοχασμών και αναζητήσεων, με τοποθέτηση αισιόδοξου μηνύματος στο τέλος, για την αποφυγή πρόκλησης αυτοκτονιών μεταξύ των αναγνωστών.


Μεγαλώνεις και, στις φωτογραφίες της ζωής σου, οι άνθρωποι σιγά σιγά μοιάζει σαν να σβήνουν. 
Κάποιοι πιστεύουν πως ο φακός μιας φωτογραφικής μηχανής τα κρατά όλα για πάντα, αποτυπωμένα και ακίνητα, ο φακός της ζωής όμως τα αφήνει να ξεθωριάζουν και να χάνονται.  
Κι έτσι, άλλοι φύγανε γιατί το επέλεξαν οι ίδιοι, άλλοι γιατί το επιλέξαμε εμείς, κι άλλοι επειδή το επέλεξε η ίδια η ζωή και τέλειωσε ο χρόνος τους. 
Και τελικά ποιες απώλειες μετράνε παραπάνω κανείς δεν έμαθε, κανείς δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει. 
Δεν είναι σταθερές και μόνιμες όμως οι φωτογραφίες της ζωής. 
Δεν είναι σαν εκείνες τις παλιές, τις ασπρόμαυρες, της γιαγιάς πάνω στο τραπέζι.
Είναι χρωματιστές και έχουν τη δική τους μαγεία που εξελίσσεται συνεχώς παρέα με εμάς, παρέα με τα πρόσωπα που βρίσκονται κοντά μας. Μπορούμε να τις αλλάξουμε, να τις στήσουμε από την αρχή να τις γεμίσουμε νέα πρόσωπα, χρώματα και ιστορίες.
Πόσες καινούργιες ζωές μπορεί να ζήσει κανεις; Πόσες καινούργιες φωτογραφίες να τραβήξει;
Σίγουρα περισσότερες από όσες φαντάζεται!

Καλό μας φθινόπωρο
...και ζωή σε λόγου μας!

Δεν υπάρχουν σχόλια: