Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

Τα hate comments


Το ζήτημα των comments, και πιο συγκεκριμένα των hate comments φαίνεται να είναι το νέο αγαπημένο θέμα συζήτησης στους καλλιτεχνικούς μου κύκλους και πιο συγκεκριμένα των ψωλέμπριτις όπως μας αποκαλώ, με αγάπη μόνο.
Πόσα hate comments έχει ο καθένας, πόσα like, πόσα dislike, πόσα views και ω ρε μανούλα μου κουράστηκα, θέλω να γυρίσω πίσω στην εποχή που το μόνο δικό μου που μπορούσε να βρει κάποιος ήταν τα βιβλία μου. Με τα βιβλία ήταν αλλιώς. Καταρχήν έπρεπε να βγεις έξω από το σπίτι σου και να δώσεις λεφτά για να τα αποκτήσεις, να αφιερώσεις χρόνο για να τα διαβάσεις και στην συνέχεια αν ήθελες να κάνεις τον έξυπνο έπρεπε να κάνεις ολόκληρη έρευνα για να ανακαλύψεις τον συγγραφέα μέσω των social media. Και όλα αυτά αν ήσουν τυχερός και τα χρησιμοποιούσε, μιας και ακόμη δεν ήταν τόσο της μοδός, άσε που είμαστε παράξενα πλάσματα εμείς οι συγγραφείς και πάνω απ’ όλα αντικοινωνικά.
Θυμάμαι τα πρώτα μου hate comments σε social media, συνεντεύξεις και εισερχόμενα να κάνουν την εμφάνιση τους δειλά δειλά, κάπου εκεί στο 2010. Άλλες εποχές! Πιο ρομαντικές! Άλλες και οι ηλικίες που ασχολιόντουσαν με το σπορ. Τότε είχαμε λίγους ζαβούς, κάποιους άσχετους και κάμποσα τρολ να αλωνίζουν στο διαδίκτυο με τα σχόλια τους να αποτελούν, κατά κάποιο τρόπο, ένα διασκεδαστικό χαιλάιτ στην καθημερινότητα μας. Σήμερα, από την άλλη, ακόμα και τα τρολ και οι haters έχουν χάσει την αίγλη τους και πλέον ο καθένας απλώς προσπαθεί να βγάλει λίγα από τα νεύρα και τα ψυχολογικά του προβλήματα με αυτόν τον μάλλον αλλοπρόσαλλο τρόπο αρνητικού σχολιασμού και αλληλοκραξίματος κάτω από βίντεο στο youtube, φωτογραφίες επώνυμων και ομάδων πάσης φύσεως στα social media.
Παιδάκια δημοτικού που η δασκάλα τα μάλωσε γιατί δεν ξέρουν ορθογραφία –το ότι δεν ξέρουν είναι κάτι που επιβεβαιώνει κανείς απλά, λιτά και απέριττα ρίχνοντας μια ματιά στα σχόλια «αγάπης» που αφήνουν, καυλωμένοι έφηβοι που το αντικείμενο του πόθου τους δεν συμμερίζεται τα συναισθήματα τους και ο πατέρας τους έκραξε για τους βαθμούς στο φροντιστήριο, άφραγκοι φοιτητές και άνεργοι νέοι που καταλαβαίνουν πως θα συγκατοικούν με τη μάνα τους ως τα βαθιά τους γεράματα (αν είναι τυχεροί και μακροημερέψει η γυναίκα για να μπορέσει να συνεχίσει να τους συντηρεί), αμόρφωτοι, δυσαρεστημένοι, χρυσαυγίτες, αργόσχολοι, ανεγκέφαλοι και μαλάκες πάσης φύσεως, περνάνε τον ελεύθερο τους χρόνο hateάροντας οτιδήποτε τους φαίνεται κακό, τους ξενίζει ή απλά ξεπερνά τις δυνατότητες της νοημοσύνης τους.
Πλέον το συγκεκριμένο φαινόμενο αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητας κάθε δημιουργού και με τρόμο μετρώ τα χρόνια που το δωδεκάχρονο που τώρα βλέπει σάχλες στο youtube και έχει άποψη για τα πάντα, και κυρίως για αυτά που δεν καταλαβαίνει, θα βρεθεί μπροστά από μια κάλπη, πίσω από το τζάμι μιας υπηρεσία να εξυπηρετεί το κοινό, ή απλά εκεί έξω σε ηλικία κατάλληλη να διαιωνίσει το ελαττωματικό dna του. Αυτό θα πει Winter is coming…

Ζωή σε λόγου μας!